Wat is compassie?

 

Compassie hebben met onze dierbaren, dat lukt meestal wel. Compassie hebben met onszelf is vaak een stuk moeilijker. Als een goede vriendin ergens mee worstelt, iets moeilijk vindt, iets niet durft, ergens in faalt ..… dan gaan we niet tegen haar tekeer. We straffen en bekritiseren haar niet op een meedogenloze manier. Natuurlijk niet. Want dat verdient ze toch niet? Ze doet het toch niet expres? We leven waarschijnlijk mee en kijken hoe ze het wellicht een volgende keer anders zou kunnen doen, of hoe ze zich gelukkiger zou kunnen voelen. Op een vriendelijke manier.

 

Maar tegen onszelf zijn we regelmatig helemaal niet zo compassievol. Als we ergens mee worstelen, iets niet durven, ergens in falen o.i.d.,.. dan straffen we onszelf en vinden we onszelf laf en dom en lui. Onze innerlijke criticus kan de meest nare dingen in ons oor fluisteren. Dingen die wij nooit tegen een dierbare zouden zeggen, zeggen we wel tegen onszelf; ‘je bent een loser’, ‘het lukt je ook nooit’, ‘ik wou dat ik beter/mooier/anders was’ etc.  Hier kunnen we echt onder (gaan) lijden.

 

Compassie als medicijn tegen de innerlijke criticus

 

Zelfcompassie betekent o.a. dat je op dezelfde manier naar jezelf kunt kijken als naar een dierbare vriend of vriendin. We zijn imperfect. Allemaal. We maken fouten, voldoen niet aan alle eisen, en dingen gaan niet altijd zoals we willen… Hier hebben we allemaal mee te maken.

 

Daarbij bestaat het leven niet alleen uit prettige en gelukkige momenten. We hebben allemaal te maken met pijn, verdriet, verlies en lijden. En hoe verhouden we ons hiermee? Hoe gaan we hiermee om? Hoe accepteren we het? Hoe zorgen we voor onszelf op een manier die heilzaam is?

 

Lees hier verder over hoe je compassie kunt ontwikkelen in een Groepstraining of met behulp van een Individueel traject.